شب ها اینجا

مرد که دیگر کمیاب است، همین چندتایی هم که از «گذشته» جان سالم به در برده اند را، «حال» از پای در می آورد. یک نفر هم رفت، یک نفر که شاید بیشتر از یک نفر بود و یک، می نمود. حالا دختری مانده که یک بار دیگر یتیم شده است، زنی که تازه دارد بیوگی را می چشد، شاید هم از مدت ها قبل برای آنک آماده بود! چند اتاق هم خالی شد، چند دوست هم، تنها شدند؛ و من که دور ایستاده ام، اما... نمیدانم، نمیدانم چه بر سر من آمد، کاش میرفتم و میدیدمش، برای آخرین بار، کاش میرفتم و آخرین مرد را برای آخرین بار میدیدم، آخرین مردی که اول از همه رفت. آخرین مردی که جنگید، از پای در آمد و جنگید، شکست خورد و جنگید، او چیزی داشت که باید برایش میماند، ولی اینبار گویا آسمان دلش برای مرد تنگ شده بود، دو بال برایش نقاشی کرد و برد! او را برد. اشک، گاهی گرم، گاهی سرد؛ گاهی ساکت، گاهی ساکت تر... می آیند و می آیند، کسی نه از دل دخترک خبر دارد و نه از دل آن زن. شمارش معکوس برای تنها شدن، درد تلخیست... او با بهار رفت، با بهار شکفت، و اشک ها که نزدیک فروردین بر خاکش فرود می آیند...
هنوز صدایش، وقتی حالم را میپرسید، وقتی از خودش برایم میگفت یادم است. هنوز روزی که باران تندی میبارید و من رفتم تا او را به خاطره دوربینم هم پیوند دهم یادم هست. خوب یادم هست، آن استکان چای که به دستم داد و هنوز در یادم تمام نشده است... حالش خوب است، حالا می تواند راحت نفس بکشد. آه، زمین لعنتی، آنقدر نفس هایش در تنت سنگین و سوزناک بود که هوا را هم از او دریغ می کردی؟! باشد اینهم به کام تو، تنش هم ارزانی خودت، آسمان قدرش را میداند...
کسی نمی فهمد دوبار تنها شدن یعنی چه، کسی نمی داند واژه ای را دوبار گم کردن یعنی چه، کسی نمی داند، نمی فهمد... حالا دخترک با این واژه ی گم شده چه کند، کجا میشود «پدر» را باز، بگوید و انتظارت برای پاسخ، تا هرگز کش نیاید. آه...

شب از نیمه گذشته است. در خیابان سایه ای دیدم که بسیار به سایه ات شباهت داشت، دنبالش رفتم به خیال اینکه شاید تو بازگشته ای، ولی به پیچ پیاده رو که رسید...

بلاگ ها را باز میکنم، آواهایشام به هم می آمیزند! نمیدانم... در این بهم ریختگی عجیب آرام می شوم. هر کدام از این آواها، تداعی یک نفر است، یک خاطره، یک داستان و اکنون گویا زیر بارانی از خاطرات ایستاده ام، نه خود خاطرات! حسی که هر کدامشان برایم ساخته اند. حسی که سالهای بسیاری از زندگیم را ساخته است، حسی که مرا با کاغذ ها و واژه ها و نام های مستعارم همراهی می کرده است... این نوستالژیِ شیرین را همین جا، جا می گذارم! حالا تمام آن صداها رفته اند، تنها یکی مانده است، یک سولوی پیانو که با هر فشردن کلاویه اش گویا یک گام روی شن های نرم و گرم ساحل را به خاطراتم می افزاید. با انگشتان بیتابم چه کنم؟ هیچ گاه فشردن این کلید ها، جای کلاویه های عاشق را پر نمی کند...