شب ها اینجا

سطر سفید.

shabhainja — Sat, 12 May 2012 22:56:46 GMT

سالگرد مرگ که فرا می رسد، چه فرقی دارد چندمینش باشد؟ کسی برای پوسیدن، برای فراموشی، عقربه های خسته ساعت و صفحه های روزشمار را دنبال نمی کند، هر کجا ایستاد، ایستاد! چیزی متوقف نمی شود که بشود شمرد! که بشود یک سال را ورق زد و باز به آن رسید... هر جا که ایستاده است، ایستاده است. کاش به آدم ها، از «آدم» چیزی بیشتر از سیب چیدن ها به ارث می رسید! گاهی باید از چشم ها گریخت، آنان که فراموش می کنند، فراموش می شوند، و آنان که به یاد دارند، می مانند! آدم ها به هر چیزی دل می ببندند! و فراموش می کنند، گاهی زیبایی،بچگی، طعم تلخی از نوع مرگ، از نوع قفس، از نوع تنهایی دارد! زندگی پر از لباس هاییست که برای آدم هاست! باید همه را امتحان کرد! یکی اندازه خواهد بود. کسی که روی انتخابی ناشایست مسرّ باشد، یا خود کوچک می شود، یا عریان می ماند! و چه زیادند عریان هایی که چشم هایشان خواب است...

پ ن: به آرشیو چند سال قبل که سری می زنی، بعضی صداها، با آنکه بارها شنیده ای، ولی باز تازه می نماید! صداها همانند، فقط آن تکه ای، که آن زمان بود را جایی در تقویم، جا گذاشته ایم...

پ ن ن: آدم ها تکرار می شوند! ولی حس ها، تکرار نمی شوند؛ حرف ها، تکرار نمی شوند! یک بار متولد می شوند، و نمی میرند، تا همیشه هستند، همه آدم های جدید، فقط به همان یک بار لینک می شوند.

پ ن ن ن: آنها که محبت می کنند، گرامیند، ولی آنهایی که مالکیت را پشت محبتشان لنگر کرده اند، تنها، تنفر نصیبشان خواهد شد.

پ ن ن ن ن: گاهی، کسی چیزی برای هدیه دادن ندارد، هر چه از دستش بر می آید انجام می دهد تا چیزی از او داشته باشی! گاهی، یک زخم، گاه یک خاطره، گاه یک سطر خالی... گاهی خیانت هم هدیه ی ارزنده ایست!

پ ن ن ن ن ن: از آدم ها خسته ام! آدم ها، آدم برای شما بسیار آفریده شده است، مرا از دفتر هایتان قلم بگیرید.

پ ن ن ن ن ن ن: یکسال گذشت... میدانی؟! دوست داشتی باز هم فریاد بزن...

عمق

shabhainja — Wed, 09 May 2012 01:42:00 GMT

مسیر نگاهم را در پرسپکتیو درختان و توازی خطوط خط کشی ها و خیابان ها و جوی ها و دیوار ها گم میکنم، به عمقی از فضا وارد می شود که گاهی غریب می شود و گاه آمیخته با خویش می یابمش. عمقی از فضا، که هرجا باشم و هر که باشد، مرا ساده در خود گم میکند. ثانیه ها که می پوسند، به پیچ ها که می رسم، زاویه می گیرد؛ نگاه! باید به عمقی تازه فرو رود، و در عمقی نو بدنبال ناکجایی که خطوط میروند، بدود.

پ ن: ماه که کامل باشد، خیال هم هست! همه چیز برای دیوانگی مهیاست...

پ ن ن:هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد ... خداش در همه حال از بلا نگه دارد

حدیث دوست نگویم مگر به حضرت دوست ... که آشنا سخن آشنا نگه دارد
دلا معاش چنان کن که گر بلغزد پای ... فرشته‌ات به دو دست دعا نگه دارد
گرت هواست که معشوق نگسلد پیمان ... نگاه دار سر رشته تا نگه دارد
صبا بر آن سر زلف ار دل مرا بینی ... ز روی لطف بگویش که جا نگه دارد
چو گفتمش که دلم را نگاه دار چه گفت ... ز دست بنده چه خیزد خدا نگه دارد
سر و زر و دل و جانم فدای آن یاری ... که حق صحبت مهر و وفا نگه دارد
غبار راه راهگذارت کجاست تا حافظ ... به یادگار نسیم صبا نگه دارد

پ ن ن ن: متولد شدن اتفاق شگرفیست... شنیدم کسی، وزنی، روحی بر این کُره اضافه شده! زیباست، هراس انگیز است... چند روزی زود آمد، ولی مقدمش گرامی باد.

پ ن ن ن ن: گلوی گفتنت می گیرد گاهی! باید بدنبال گلویی باشی برای شنیدن، گاهی (صرفا قافیه).

پ ن ن ن ن ن: ما نیز شاید، قافیه هایی باشیم؛ صرفا جهت تعادل وزن یک زندگی! به همین سادگی. و کسانی قافیه های ما، برای قافیه بودن! زندگی برای قافیه بودن، ماندن... صفحه ای که برگردانده می شود و همگی فرو میریزیم، به روی هم... ساده.

پ ن ن ن ن ن ن: بحال خود می گذارم! و خود را خط می زنند این مردم کوته فکر. خط خوردن بهتر است تا خط خطی کردن خط دیگران.

خود...

shabhainja — Mon, 30 Apr 2012 01:57:34 GMT

زمانی، محکم تر از این ها بودم! باید باز هم خودی که بی خود شده را بسازم، از نو. شاید، مانند ققنوس باید می بود... شاید هم نه! من فقط همین را میشناسم. خودم را آتش می زنم. شاید فقط خاکستری از من بر جای ماند، شاید هم هیچ بر جای نماند از این بی خودیِ محض! هر چه باشد از این آهسته سوختن، شرافتمندانه تر است. کبریت کشیده ام، چیزی نمانده است...

پ ن: می دانید، فاصله میان خوب بودن و نبودن، همین است؛ یک دروغ شیرین. ترجیح می دهم حقیقت را بگویم، همیشگیست. آنها را که برایتان شیرین می بافند دوست بدارید و گوش بدارید. روزی من هم خواهد دانست...

پ ن ن: تلخ است، چیزی که در داستان هاست، بر سرت بیاید. و تلخ تر است، داستان شدن یکی از نزدیکانت را به نظاره بنشینی... سنگین که میشوی، گلوی حرفت می گیرد.

پ ن ن ن: عمق واژه هایم را که اندازه می گیرم، تازه می فهمم چقدر به سطح معکوس این باتلاق نزدیکم.

پ ن ن ن ن: گاهی، شبهایی هستند که خواب با تو غریبه می شود، می خواهد غربت چند شبه اش را به شبانه های شهرزاد برساند... و گاهی، بعضی حرف ها، بعضی صدا ها، ترانه ها؛ هستند که خواب را برایت ارمغان می آورند. حرف های نگفته ات را که میزند، خیالت خوابش می گیرد...

پس از آن غروب رفتن اولین طلوع من باش
من رسیدم رو به آخر تو بیا شروع من باش

شبو از قصه جدا کن چکه کن رو باور من
خط بکش رو جای پای گریه های آخر من

اسمتو ببخش به لبهام بی تو خالیه نفسهام
قد بکش تو باور من زیر سایه بون دستام

خواب سبز رازقی باش عاشق همیشگی باش
خسته ام از تلخی شب تو طلوع زندگی باش

من پر از حرف سکوتم خالیم رو به سقوطم
بی تو و آبی عشقت تشنه ام کویر لوتم

نمیخوام آشفته باشم آرزوی خفته باشم
تو نـذار آخـر قصه حرفـمو نگفته باشم

پ ن ن ن ن ن: سخت عطش کلاوینه ها سیاه و سپید سر انگشتانم را خونین می کند. دلم برای تراژدی مات شدنم زیر چنگال های یک نت تنگ است، و ازین خاموشی گریزی نیست...

پی نا نوشت: همین.

shabhainja — Wed, 25 Apr 2012 22:58:00 GMT

پست ثابت برای 7 روز

برای آسمان نوشت:

دوست عزیزم آزی، وقتی شنیدم که جواب آزمایشها نشان داده که مادرت سرطان ریه از نوع بدخیم دارد خیلی ناراحت شدم. این تنها کاری ست که از دستهای ناتوانم بر می آید. . من و هر خواننده ی این متن دعا می کنیم که مراحل درمان مادر مهربانت به خوبی طی شود و سلامتیش را دوباره بدست آورد . .

هر دعا، اهدای یک سلول سالم

درخواست صمیمانه: لطفا این متن را عینا و یا به سلیقه خود برای مدت 7 روز بعنوان پست ثابت در بلاگ خود قرار دهید . .

این زنجیره می تواند به معجزه تبدیل شود

آغاز از دانی.

هیچ!

shabhainja — Mon, 23 Apr 2012 18:14:39 GMT

گاهی قصد نوشتن نداری! صدایی که از اسپیکر پخش می شود تا پای میز می کشانتت، مانند مرده ای که روی زمین کشیده می شود تا پای گور. می آیی، صفحه سفید روبرویت ایستاده است و ناسزا می گوید، هیچ نداری بنویسی... بلاگ ها را بی هدف باز میکنی و جلویت میچینی... لینک ها و پیوند هایشان را باز می کنی! که یکی در میان یا رو سفیدند، یا سفر کرده! هر کسی که می آید، در اولین جمله هایش می شود آرمانشهرش را دید، می توان دلتنگی هایش را دید، شمرد. آنچه می خواهد باشد را بویید... کم کم بوی نا می گیرد! به خودش نزدیک می شود. وقتی به خودش رسید، می رود. گاهی دیر، گاهی زود. شاید میروند تا آرمانشهری جدید بسازند... گاهی آنان که رفتند بازمیگردند. گاهی خانه عوض می کنند. گاهی خود عوض می شوند! تنها دور خودشان چرخ می زنند. می خواهند از خود دور شوند ولی، به خود میرسند... کاش کمی به نوشته هایشان وفادار می ماندند. کاش کمی به خودشان، وفادار می ماندند... پس، آنان که تازه آمده اید، خداحافظ! شاید وقت رفتنتان کسی آمده بود...!

پ ن: مقدمه تصنیف «می عشق» از «همایون شجریان» ...!

پ ن ن: آنها که دوستتان دارند، دوستتان نیستند؛ صرفا دوستتان دارند و نه همیشه!

پ ن ن ن: گاهی سرماخوردگی از لگد فیل پیشی می گیرد!

پ ن ن ن ن: سفر، شایعه نیست...

من، می نویسم...

shabhainja — Fri, 20 Apr 2012 23:13:36 GMT

باران که می بارد، کوچه ها، خیابان ها، خلوت می شوند! گاهی دلها می گیرند. می شود گاهی چند نفری را دید که یا باران را نادیده گرفته اند و بی تفاوت زیر آسمان آمده اند، و یا برای باران، زیر چتری از قطره های خدا رفته اند. زیر باران، حتی ماشین ها، دیگر بوق نمی زنند. همه روی موجی نامریی شناورند، چه آنهایی که می ترسند و چه آنهایی که خیسند. همه به احترام او سکوت می کنند... باران که بند می آید. هنوز بعضی ها مرددند! می ترسند از چاله هایی که آسمان، در چشمهاشان می تابد. چند دقیقه بعد از اینکه باران نمی بارد، آنها که برای باران آمده بودند، می روند. پرنده ها می آیند! می خوانند! و بعد، کم کم؛ همان هایی که کنتراست خیابان ها، کوچه ها بدستشان است، ظاهر می شوند. و بعد؛ من، می نویسم.

پ ن: قطره هایی که روی آجر فرش یکی در میان؛ روی سنگ های سیاه کنار باغچه می خورند... نقطه های ریز، زیاد می شوند، می شویند، می برند.

پ ن ن: گاهی، دوست داری کسی برایت فال بگیرد! گاهی که خسته شدی از باز کردنش برای دیگران... بی نیت، بی فکر... فقط فال بگیرد. گاهی حافظ هم دلش، دردودل می خواهد...

پ ن ن ن: گفت...

حافظ خلوت نشین، دوش به میخانه شد ... از سر پیمان برفت با سر پیمانه شد

شاهد عهد شباب آمده بودش به خواب ... باز به پیرانه سر، عاشق و دیوانه شد

صوفی مجنون که دی جام و قدح میشکست ... دوش به یک جرعه می عاقل و فرزانه شد

مغبچه ای میگذشت راهزن دین و دل ... در پی آن آشنا، از همه بیگانه شد

آتش رخسار گل، خرمن بلبل بسوخت ... چهره ی خندان شمع آفت پروانه شد

گریه ی شام و سحر، شکر که ضایع نگشت ... قطره ی باران ما گوهر یکدانه شد

نرگس ساقی بخواند آیت افسونگری ... حلقه ی اوراد ما، مجلس افسانه شد

منزل حافظ کنون بارگه پادشاست ... دل بر دلدار رفت، جان بر جانانه شد

پ ن ن ن ن: فرق هست میان کسی که میگوید؛ و کسی که نمی گوید! فرق هست میان کسی که با گفتن آشنا می شود؛ و کسی که با تمام آشنایی، نمی گوید و غریب می شود. میان این دو فرق هم، فرق هاست! از خیانت، تا خیانت.

هوا!

shabhainja — Mon, 02 Apr 2012 07:03:24 GMT

پنجره را باز میکنم، هوای تازه می خواهم! هوای تازه، نه هوایی که سالهاست در آسمان می پوسد، هوایی که از تازه از نزدیکی های قلب تو عبور کرده باشد! با این سردرد هایی که بودنشان عادت شده است هنوز به بی جواب ماندن صدا زدن هایم عادت نکرده ام. باران بهانه ای میان من و تو، زیر این آتشبار کمی برایم باران ببار...

پ ن: برای فال متشکرم، من.

پ ن ن: تعطیلات هم تمام شد؛ امیدوارم آنهایی که دم عید، عیدیشان بدرقه یک مسافر بود، خوب باشند.

روزها...

shabhainja — Sat, 31 Mar 2012 01:32:46 GMT

روزها از پی هم میگذرند و من در پس این صفحه هایی که گاه سیاه میشوند و گاه یکدست سفید می پوشند، می مانم. این و آن چندان تفاوتی نمی کند! هر دو به جایی که نباید می رسند. گاهی لای کتاب ها را باز می کنم، چند کلمه می خوانم و نمی دانم چرا ارتباط بینشان دیگر برایم غریب است، می بندم! به انبوه کتاب ها و دفتر ها و سر رسید هایی که هیچ کدام به سر نرسیده اند نگاه میکنم، جای چند کتاب خالیست! و دل چند کتاب بسیار پر! چند خاطره که روزی میانشان گذاشتم و به آنها سپردم، بودم یا نبودم؛ خوب مواظبشان باشند. روزها تند می دوند و آن روز نزدیکتر می شود که پرسید چرا! و من نباید پاسخ می دادم! سکوت کردم. هنوز سکوت کرده ام و دیگر پرسنده ای نیست. فقط جای خالی چند شاخه گل در گلدان داغ می شود، آنگاه که نگاهم بسویش می لغزد. فقط بوی باران می آید و خودش نیست، مانند خاطراتی که هستند و او نیست ...

پ ن: آن روزها باهم کتاب می خواندیم، گاهی باهم می نوشتیم، امروز تنها کتاب می خوانم، می نویسم و دیگر نمی خوانم ...

پ ن ن: حافظ چنین بفرمود...

بیا و کشتی ما در شطِ شراب انداز ... خروش و ولوله در جان شیخ و شباب انداز
مرا به کشتیِِ باده درافکن ای ساقی ... که گفته اند نکویی کن و در آب انداز
ز کویِ میکده بر گشته ام ز راهِ خطا ... مرا دگر ز کرم با رهِ صواب انداز
بیار زان مِیِ گلرنگِ مشک بو،جامی ... شرارِ رشک و حسد در گلاب انداز
اگرچه مست و خرابم،تو نیز لطفی کن ... نظر بَرین دلِ سرگشته ی خراب انداز
به نیمشب اگرت آفتاب می باید ... ز روی دخترِ گلچهر رَز نقاب انداز
مَهِل که روزِ وفاتم به خاک بسپارند ... مرا به میکده بَر،در خُم شراب انداز
ز جورِ چرخ چو حافظ به جان رسید دلت ... به سوی دیو مِحَن ناوکِ شهاب انداز

نِمی گویم ها...

shabhainja — Sat, 24 Mar 2012 04:44:00 GMT

اسیر نمی گویم ها می شوی. میدانی؟ گویی میان اتمسفر این سیاره بزرگ، هیچ هوایی راه به سینه ات ندارد. شگفتا از این جهان که هر چه، بسیار باشد، کمترَش داری! اسیر نمیدانم ها می شوی! نمیدانم هایی از جنس بی تویی بودن ها! اسیر نمیدانم هایی که بیشتر از دانستن چیستیَش، دلیل ندانستنش بزرگ می شود! اسیر نمی گویم هایی که نمی دانیشان، نمی دانم هایی که نمی گوییشان! اسیر واژه ها که می شوی، باید همه را یک باره بالا بیاوری! تمامش را درون آینه ای که در انتظار کوبیدنت نشسته است، عُق بزنی! تمام اسارت هایت را، تمام نمی دانم ها، نمی گویم ها... تمام «نِمی» هایی را که افعالت را خاک می کنند. تمام خودی که لای این پوشالِ آهنین پیچیده ای، مبادا، مبادا، مبادا... مبادایی نیست برای این تراژدی بی مبدا و مقصد و مبادا! عُق بزنی و صدای خرد شدت آرواره هایش را بشنوی! آزاد شوی! آزاد از اسارت نامرئی واژه های شدید و رقیق! در شگفتی خواهی ماند، از خواب که بر می خیزی و میبینی، سَبُک، از خودت دور میشوی. ولی، مگر ازین دورتر هم ممکن است...؟!

پ ن: وقتی یاد بعضی ها می افتم، بسیار متاسف میشوم، تاسف از چیز هایی که میتوانست طور دیگری اتفاق بیافتد، ولی...
پ ن ن: فرشته کوچک من، آرزو دارم قلبت برایت سال ها بی منّت بتپد.
پ ن ن ن: دیگر نامی از تنهایی نمی برم.

پله بالا!

shabhainja — Wed, 21 Mar 2012 00:30:00 GMT

پارسال را یک پله بالاتر می گذارم! خدا سر رسید های سفیدم را بیامرزد! رفیق نیمه راه هایم را، دوستان پرمدعایم را و غریبان آشنایم را! خدا مرا نیز بیامرزد که جا مانده ام در روز های پر توت! خدا مرا بیامرزد که دیگر کسی مرا نمی شناسد، و نخواهد شناخت! خدا تو را هم بیامرزد! عیدی های پیش رسیده ای که بلیط های پرواز مستقیم ملکوت بودند هم قدرشان گران باد. شاید استاد کریم خواسته تمام اخم و اشک های این چند سال را همین آخر سال به خوردمان دهد که سال نو را واکسینه باشیم! مایع کوبی جانانه ای بود! شکر...

پ ن: آخر سال هم خبرها مرّیتشان کم نمیشود! با هیچ مُلی هم نمیشود خورد! دیشب هم گذشت...
پ ن ن: بهاران خجسته باد!
پ ن ن ن: نام نیکو گر بماند زادمی به کزو ماند سرای زرنگار!
پ ن ن ن ن: امسال سال بسیار متفاوتی خواهد بود.
پ ن ن ن ن ن: دور شوی، راهم دور نمی شود! سستی خود را به نام من ننویس.
پ ن ن ن ن ن ن: هنوز هم نمی دانم هر سالی که می گذرد،یک سال به عمرم اضافه می شود یا از آن کم می شود. «گاندی»